OLYMPUS DIGITAL CAMERA

กาลครั้งหนึ่ง..เชียงคาน

มันมีเหตุผลอะไรที่ทำให้คนเราต้องออกเดินทางคนเดียว เที่ยวคนเดียว กินข้าวคนเดียว นอนคนเดียวบ้าง เหตุผลนั้นมีไม่มากนัก

อกหัก? ติสแตก? เพื่อนไม่ว่าง? ขี้รำคาญ? ผมก็เป็นอีกคนหนึ่งที่เคยออกเดินทางท่องเที่ยวด้วยตัวคนเดียว และสำหรับที่ “เชียงคาน” ที่นี่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวแห่งแรกที่ผมได้ทำการออกมาท่องไปเพียงคนเดียว และที่นี่ทำให้ผมได้ค้นพบอะไรหลายๆอย่าง..

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

การเริ่มต้นออกเดินทางในครั้งนี้มันเริ่มขึ้นจากจังหวะการเปลี่ยนงาน ที่ทำให้ผมมีเวลาว่าง 3 วัน เมื่อตอนที่ผมทำงานที่เก่าอยู่นั้นผมไม่สามารถคาดเดาวันหยุดได้เลย เมื่อมีวันหยุดถึง 3 วัน ผมเลยคิดหาข้อมูลสถานที่ท่องเที่ยว ที่เราน่าจะไปคนเดียวได้โดยไม่ยากเย็นนัก ซึ่งมาจบลงที่เชียงคาน คืนวันเดินทางผมไปถึงที่หมอชิต บรรยากาศที่ไม่คุ้นเคย ผู้คนพลุกพล่านมันทำให้ผมตื่นเต้นกับการเดินทางครั้งนี้มาก ผมไปถึงหมอชิตก่อนเวลาอยู่เป็นชั่วโมงเพราะกลัวจะตกรถ เมื่อถึงเวลารถออกล้อหมุนผมตื่นเต้นมากเหมือนเป็นเด็กหนีเที่ยวยังไงยังงั้นเลยล่ะ และแล้วค่ำคืนการเดินทางนั้นก็ผ่านไปพร้อมกับการปิดตาลงนอน

ตี 5 ครึ่ง รถทัวร์ที่ผมนั่งก็มาจอดยังจุดหมายปลายทาง “นี่ที่คือเชียงคานสินะ” ผมเดินลงมาจากรถสถานที่นี้ช่างไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย แุถมเวลาก็เพิ่งจะตี 5 ครึ่งเอง ผมเลยโทรไปยังบ้านพักที่ได้จองเอาไว้ ซึ่งพี่ที่บ้านพักก็ได้บอกทางเดินไปที่พัก หรือแนะว่านั่งสามล้อก็ได้พร้อมบอกราคามาให้เสร็จสรรพกลัวผมจะโดนโกง น่ารักมากกก แต่ผมเลือกที่จะเดินไป เพราะก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร และเมืองนี้ดูไม่น่ากลัวเลยสักนิดเดียว ลองสำรวจดูหน่อยดีกว่า

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

เมื่อเอาของเข้าเก็บที่พักแล้วผมเดินกลับมายังตลาดเพื่อหาข้าวกิน แม่ค้าทั้งหลายดูเป็นมิตรมาก ทักทายชวนผมคุยไปด้วยกัน และเมื่ออิ่มท้องก็ต้องออกเที่ยว ผมยืมจักรยานจากบ้านพักเพื่อปั่นไปที่แก่งคุดคู้ จักรยานที่นี่ไม่มีที่ล็อคนะครับ เพราะเค้าบอกว่าจอดไปเถอะไม่หายหรอก เชียงคานไม่มีขโมย ซึ่งมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ ผมจอดทิ้งไว้ที่ลานจอดรถตรงแก่งคุดคู้เสียนาน แต่จักรยานก็ยังอยู่ที่เดิมของมัน ต่างกับสังคมเมืองความเจริญมีเข้ามามากมาย แต่จิตใจคนกลับเจริญถดถอยลงไปเรื่อยๆ แก่งแย่งชิงดี เห็นแก่ตัวกันมากมาย

ช่วงที่ผมมาเยือนเชียงคานนี้ เป็นช่วงที่คนเค้าไม่มาเที่ยวกันเท่าไรนัก เพราะว่าเป็นหน้าฝน อากาศกลางวันก็ร้อนอบอ้าว ผมนับกลุ่มนักท่องเที่ยวทั้งเชียงคานมีไม่น่าเกิน 5 กลุ่ม และก้เป็นกลุ่มเล็กๆทั้งนั้น บ้านพักที่ผมพักก็มีผมเพียงคนเดียวที่เป็นแขก อาหารการกินบางมื้อ พี่ที่ดูแลบ้านก็ชวนไปกินส้มตำด้วยกันบ้าง ได้กินร้านชาวบ้านๆ ไม่ต้องไปตามหนังสือรีวิวนี่มันอร่อยนะ ไม่ถูกปรุงแต่งด้วยการตกแต่งร้านแบบที่ชาวกรุงชอบ มาด้วยรสชาติล้วนๆ อร่อยมากๆ ด้วย ตกดึกพลบค่ำก็มีชาวบ้านออกมาขายของ ทำให้เป็นถนนคนเดินเล็กๆ เนื่องจากนักท่องเที่ยวไม่เยอะ ผมได้ลองเดินไปมา ลองชิมมันเกือบทุกร้าน เดินไปกลับอยู่ 3-4 รอบจนแม่ค้าจำหน้าได้เลยทีเดียว และในคืนนั้นเวลาเพียงแค่สองทุ่มทั้งเมืองก็เงียบไปหมด

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

สิ่งที่ผมได้จากที่นี่ จากการเดินทางคนเดียว มันทำให้ผมพบอะไรหลายๆ อย่าง ว่าแท้จริงแล้วชีวิตเราไม่ได้ต้องการความสะดวกสะบาย ขอเป็นเพียงที่ๆเราสบายใจเวลาได้อยู่ ณ ที่แห่งนั้นก็เพียงพอแล้ว “เชียงคาน” ที่นี่ทำให้ผมรู้สึกเหมือนอยู่บ้าน ได้พูดคุยกับชาวบ้าน สนุกกับการที่ได้รู้อะไรใหม่ๆ มีเพื่อนใหม่ ถึงแม้ว่าวันนี้เชียงคานจะเปลี่ยนไปเยอะมากแล้วก็ตาม แต่เชียงคานที่ผมไปครั้งแรกนั้นยังคงคลาสสิคเสมอ เมืองเงียบๆ ริมโขงที่ผู้คนต่างเป็นมิตร..OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

และที่เชียงคานนี้ก็ได้เปลี่ยนผมไป เพราะที่นี่เป็นที่จุดประกายผมให้หลงรักในการเดินทาง รักในการท่องเที่ยวธรรมชาติ และวิถีชีวิต เพราะการทำงานในเมืองกรุงอันแสนวุ่นวาย เมื่อผมได้ออกมาข้างนอก มันเป็นการพักผ่อนชำระล้างความวุ่นวายนั้นออกไป..

 

Banku

กราฟิกดีไซน์เนอร์ ที่หลงรักการถ่ายรูป จนเกิดกลายเป็นรักการท่องเที่ยวไปด้วยโดยไม่รู้ตัว เว็บไซต์ส่วนตัว banku.me

 

Leave a reply